Vorig jaar afgesproken dat we 1 of 2 wedstrijden tellend voor het clubkampioenschap elders zouden rijden. 12 juli was het zover en reden we mee met de wedstrijd van CTN (Classic trial Nederland), uitgezet op het terrein van Zelhem. Het is vakantietijd en veel afzeggingen. Vier deelnemers van ons kluppie aanwezig. In de non-stops van de CTN wedstrijden worden er zes moeilijkheidsgraden of klassen uitgezet. In oplopende moeilijkheid aangegeven met pijlen in de kleur Groen, Wit, Blauw, Rood, Geel en Oranje. Daarnaast worden de rijders afhankelijk van het type motor in de volgende klassen ingedeeld: Classic, Twinshock en Liefhebbers. In de Classic zitten de oude zware omgebouwde wegmotoren motoren van voor 1965. Deze hadden eerder nog een onderverdeling naar gewicht (≥  120kg, 120kg-105kg, < 105kg). In de Twinshock groep motoren van na 1965 met dubbele schokbreker en geen schijfremmen. En in de liefhebbersgroep de overige motoren zoals moderne trialmotoren, elektrische trialmotoren, eigenbouw etc. De regels in de CTN wedstrijden wijken wat af van de regels die in de huidige trialwedstrijden worden gebruikt. Zo leveren zijwaarts bewegen vanuit stilstand (omzetten), achteruit rijden en stilstaan direct een vijf op. Iedereen kiest zijn eigen moeilijkheidsgraad. De Classic rijder in het rode spoor en een Liefhebber rijder in het rode spoor rijden dezelfde route met dezelfde regels. De CTN bestaat sinds 2008 en hoofddoel is lol in de sport. Meer informatie op https://classictrialnederland.nl/index.php/thuis.

Het was dermate prachtig weer dat de wedstrijd leiding besloot de wedstrijd in te korten tot drie ronden, zodat mensen ook nog genoeg tijd hadden voor extra bier/drank op het terras bij slap na ouwehoeren. Ook werd een ieder, elke keer, bij het inleveren van de kaart er, door twee vriendelijke en zorgzame dames, op gewezen om het veilig te houden en vooral genoeg te drinken. Bier werd hier niet specifiek genoemd maar verwacht dat de organisator ook de kantinebestierder is en deze heeft in ieder geval de randzaken goed geregeld. Echter, niet de alleen de randzaken, maar ook de wedstrijd zelf was super. Ik dacht dat non-stops met minder obstakels en meer stuurwerk wel eens saai zou kunnen zijn, niet dus. Na de check van non-stop 2, bij de kantine, besloten in de rode klasse mee te gaan rijden. Het waren goeie non-stops met weinig hogere obstakels maar met veel helling rijden en lastig stuurwerk. Verder werd er niet gehandhaafd op het dragen van lichaamsbedekkende kleding, in ieder geval, korte mouwtjes werden gedoogd. Jonges en meisies als jullie buiten willen spelen, trek dan een korte broek aan. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. Een kapotte knie groeit vanzelf weer dicht en een spijkerbroek nie. Het lijkt er sterk op dat de vriendelijke zorgzame dames zowel de organisatie als de kantine bestierders zijn.

Ton zag ik al zijn hond uitlaten op het terrein en hij zei dat hij al in had geschreven en in de witte klasse ging rijden. Later zag ik ook Willem en zijn vader Johan staan. Ze stonden bij een jeugdige gast met zo’n lompe (125kg met slijptol teruggebracht tot 109kg) zware BSA. Deze motor was dus van Johan geweest. De jonge triallist, met korte mouwtjes, wellicht de kleinzoon van een van de vriendelijke zorgzame dames, had niet enkel de slijptol gebruikt. Zo was de BSA voorzien van geforceerde luchtkoeling middels twee elektrisch aangedreven ventilatorretjes en had hij het spruitstuk van de carburateur verlengd met een isolerende kunststof bus, zodat de gloeiend hete cilinder de benzine niet al in de carburateur ontstak. Hij reed volgens mij in de hoogste klasse met dit gevaarte… respect. Verder ook veel oudere rijders op deze tweewielige ploffende tanks die meestal opvallend soepeltjes door de non-stops gingen. Ook veel opvallend goed uitziende oldtimers (pre 1965) met on-originele verbeteringen die de het inzetgebied en rijdbaarheid in de non-stops duidelijk vergroten. Daarnaast ook gewoon elektrische en moderne motoren met rijders van alle leeftijden. Het was erg warm en dacht even een Vespa Ciao te zien in de non-stops?!, snel wat (een biertje) drinken. Al met al een allegaartje van triallisten die lol hadden, CTN blijkt hun doel te halen. Door de droogte waren veel hellingen wat mul, wat de non-stops ook lastiger maakte. Dit voor mij misschien nog wel extra omdat wij in Wageningen niet zo gewend zijn aan mul zand. Later kwam ik erachter dat ook Theo aanwezig was geweest. Hij had een aantal lintpennen  gemaakt en deze aan Willem gegeven. Daar heb je er nooit genoeg van. Theo en Willem reden beiden in de blauwe klasse.

Heb me goed vermaakt, hieronder nog de uitslag en de totaal stand. De notatie is wat anders dan wij gewend zijn. Ze geven het totaal aantal vijven, drieën, tweeën, eenen en nullen aan.
PS: Wij reden dus niet OVER maar OM al dat gesteente. Op dit terrein wordt in September ook een WK-trial wedstrijd verreden en ze waren al bezig met het aanrukken van obstakel materiaal en zag al enkele sluisdeuren staan. Voor foto’s zie de website van CTN (https://classictrialnederland.nl > tab foto’s > 2026 Zelhem). Tot volgende wedstrijd in de Wageningense haven.